Login

LEGENDA O VLADIMIRU I KOSARI

Vladimirov krst čuva se u bratstvu Androvića kao najveća relikvija. Svake godine, na dan Sv. Trojice, krst se iznosi na vrh Rumije na mesto gde se, po predanju, nalazila crkva. U narodu postoji običaj da učesnici procesije ponesu sa sobom po jedan kamen, jer po predanju crkva će se sama obnoviti kada bude dovoljno kamenja. Učesnici procesije su pripadnici sve tri veroispovesti.

Nakon rušenja crkve Sv. Marije pronađen je krst, koji se danas nalazi u posedu bratstva Andrović. Krst je visine 45 cm, širine 38 cm, debljine 2,5 cm, napravljen je od drveta, a spolja okovan pozlaćenim listovima. Mesto gde se on čuva znaju dva najstarija člana porodice.

Krst je vezan za dukljanskog kneza Vladimira (980 - 1016. g.) čija se prestonica nalazila u Krajini (Ostrosu). U ratu sa makedonskim carem Samuilom 997. g, knez Vladimir je zarobljen i odveden u tamnicu u Prespi. U lepog dukljanskog kneza zaljubila se ćerka cara Samuila, Teodora (Kosara), koji joj se učini “slađi od meda i saća” i kaza ocu da će skočiti u jezero ako je ne uda za Vladimira. Ubrzo su se venčali i živeli u dvorcu, nedaleko od manastira Prečista krajinska na Skadarskom jezeru.

Nakon smrti, cara Samuila nasleđuje Vladislav, koji ubrzo poziva kneza Vladimira da ga poseti u Prespu i kao znak da mu se ništa neće dogoditi, šalje mu zlatni krst. Znajući da je Vladislav prevrtljiv, knez Vladimir zatraži da mu pošalje drveni krst, jer “na njemu je Spasitelj razapet”. Vladislav uputi tri monaha sa drvenim krstom, ali čim je Vladimir došao u Prespu, bio je ubijen na vratima crkve. U trenutku pogubljenja imao je drveni krst u rukama, sa kojim je i sahranjen u Prespi.

Vladimirova žena Kosara je njegovo telo pre­nela u manastir “Prečista krajinska”, zamo­našila se i posle smrti po svojoj želji je sahranjena pokraj Kneza. Knez Vladimir je proglašen za sveca.

 

LEGENDA O VILAMA, VILINIM PARAMA I VILINOJ PEĆINI

Legenda o vilama, vilinim parama i vilinoj pećini , vezana je za lokalitet Asprice, na padinama Sutormana, u kamenitoj, vodom i šumom bogatoj gori iznad Bara.

Vile su živele posvuda po planinama, a njihovo pravo sedište bila je jedna pećina, koja se po njima i zove Vilina pećina - vrlo nepristupačna, u steni ispod sutormanskog vrha Lonac (1004 m n/v). Po narodnom predanju nikada niko nije uspio ući u tu pećinu osim Iva Dragišića iz Limljana (u XIX. v.) Po njegovom kazivanju naslednicima, kada se spustio u pećinu pomoću konopaca pričvršćenih za stabla, u prvom delu pećine nalazila se okrugla kamena klesana trpeza, kamene naćve i pribor za jelo, a u drugi deo pećine nije uspeo niti smeo ući jer su ga vile upozorile da to ne čini kako ne bi prokletstvo palo na celo selo.

Legenda kaže, a stanovništvo prepričava s koljena na koljeno da su lepe i marljive vile rado pomagale osakaćenim, usamljenim i svim nesrećnim ljudima, završavajući noću poslove koje oni nisu uspevali ili umeli obaviti. Vile su ljudima davale savete, korile ih i tešile, nadgledale mnogobrojne sutormanske izvore i studence, svetile se i jasnim znacima upozoravale nepoštene i neiskrene, drugovale sa čobanima i čuvale stoku.

Pripoveda se da je jedne prilike, jedna vila, pri povratku od čoveka koji je živeo sam, a ona mu pomagala u pripremanju hrane, bila viđena od strane nekih mladih seljana, zbog čega su vile, koje po narodnom verovanju ne smeju biti viđene ljudskim okom, danju i među narodom, odlučile da napuste taj kraj i svoju pećinu.

Viđena vila tada je rekla: “Tako nam 365 sutormanskih izvora mi više ovde mesta nemamo!” Odlazeći vile su za sobom ostavile i svoju pećinu.

Ipak, nisu htele da ih narod tog kraja pamti po zlu nego po dobrom. Odlazeći, za sobom su bacale viline pare, ostavivši u amanet da svakoga ko bude prolazio tim putem a pronađe makar jednu vilinu paru, prati sreća u životu.

Nije lako uočiti i pronaći viline pare, a ni do sreće lako stići.

Pored neobičnog i nezaboravnog doživljaja, izazova da se pronađe po neka vilina para, izleta u istorijiu legendi, lokalitet na kojem se nalaze viline pare i vilina pećina je vrlo atraktivan, bogat brojnim vodotocima, bujicama i izvorima koji leče, sa vazduhom čiju vrednost obogaćuju očuvane bukove i hrastove šume na Sutormanu.

 

LEGENDA O CRMNIČKOM GRANATU BOJE CRNOG VINA

Na lokalitetu sela Brijege u Crmnici, nalazi se skriveno od vremena i ljudskih pogleda, malo nalazište kristala boje vina - minerala granata. Granati su veličine zrna bibera, imaju 16 ravni (faseta) sa satelitom, svaki je isti i pripada grupi spesarini.

Po predanju, još u Starom veku u vreme berbe grožda, prvo istočeno mlado vino nosila je devica u vrču i prosipala ga u šumi u znak zahvalnosti boginje zemlje. Devojku koja je nosila vrč čuvenog vina na glavi, zatekla je noć na putu ka odredištu. Ni mesečina joj nije mogla osvetliti put i devojka je zalutala. Našavši se u nepoznatom predelu, punom tamnih senki, devojka se od straha sledila, vrč se razbio, a na mestu prosutog vina utroba zemlje je iznedrila granate boje crnog vina.

Dotadašnja tradicija je prekinuta a stvorena je nova, da se kao amajlija plodnosti dobrog roda grožda, sakupljaju kristali granata i čuvaju u prvom natočenom vrču mladog vina.

 

Korisnički servis
Montenegro Tourist  Service
Podgorica
Mob: +382 69 66 55 12,
Tel/Fax: +382 20 511 200
info@booking.me 
Vodič za goste
način plaćanja
- bankarskom doznakom
- kreditnom karticom
AmericanexpressDinersMastercardVisa